Shtëpia e Dritëroit

- -, Fotoreprtazh
0

Altin Bamllari


Menkulas, Devoll. Sa hyj në fshat pyes dy të rinj për shtëpinë e Dritëroit. Çuna përsëmbari. Më drejtojnë te një godinë dy katëshe pa dritare në qendër të fshatit. Sa mbërrij bëj gati aparatin (zakon turisti 😉). Që të sigurohem pyes një tjetër riosh që flet në telefon. -Kjo është shtëpia e Driteroit? -Jo, ma kthen ai, pa hequr telefonin nga veshi. Ky është Muzeu. Kthehu mbrapsht, pastaj te ajo rrugica aty merr majtas dhe pyet.

 E shoh me çudi. Kthehem. Pyes një tjetër djalosh me stap në dorë që godet bagëtinë nga vithet. -Ku ta di unë! Më tregon edhe ky Muzeun pa dritare. Ore, jeni m’terezi apo çfarë?! Jetoni në fshat apo në Hënë ju? Pak më tutje shoh një grua. E shkreta s’kish në gojë asnjë dhëmb dhe, fatkeqsisht, vetëm një gji të stërmadh që i tundej nën bluzë. Më thotë që ndodhet një rrugë më pas. Shko aty dhe pyet! E falenderoj. Në rrugën paralele s’ka njeri. Pres pak. Po afrohet një çift. Burri para, gruaja prapa. -Ja.., ajo. Jo, thotë gruaja. Këtë e ka filani që ka ikur në Tiranë.

Ore, ç’bëhet kështu?! Vërtet s’dini ku e ka shtëpinë shkrimtari i madh?
-Jo po ai ka ikur i vogël. Jo po ata e kanë patur dikur shtëpinë këtu e pastaj u shpërngulën atje… Shyqyr që del nga hauri xha Fatmiri 84 vjeçar që shuan çdo dyshim.
-Hajde me mua mor bir. Nga të kemi? Kjo është shtëpia e Dritëro Ahmetliut!
-Si? Çfarë?! Më duket s’po merremi vesh. O këta qenkan të gjithë shakatorë, ose unë kam rroitur. -Xhaxha, po pyes për Dritëro Agollin.
Qesh xha Fatja. -Kështu e kanë patur më parë. Edhe unë kështu e kam. Gjithë lagja kështu e kishte para çlirimit. Ne erdhëm nga Greqia kur u bënë shkëmbime popullsish. Kishim mbiemrin Ahmeti dhe na shkoi për shtat mbiemri i Ahmetllinjve, kur u vendosëm në lagjen e tyre.

Nuk e ndërruam më. Kurse familja e Dritëroit e vuri Agolli, këto shtëpitë këtu Flaga, këta të tjerët kështu e ashtu.
Pastaj xha Fatmiri më tregon më shumë për familjen e shkrimtarit. Më thotë që ka qenë familje e kamur, që pjesëtarë të saj u lidhën me luftën. Më flet për Rizain, babain e poetit dhe qejfin e tij ta thërrisnin Riza bej.

Kur e pyes pse shtëpia ka katandisur në këtë gjendje e s’vë dorë njeri, ai ngre supet. -Ju të Tiranës i dini më mirë këto punë.
Në të dalë të Menkulasit ngrita në kupë të qiellit zërin e kasetofonit dhe bashkë me Ardit Gjebrenë i treguam Devollit dhe gjithë Botës shtëpinë e vërtetë të poetit të madh.
“Po kur të jesh mërzitur shumë.
Në raft të librave kërkomë,
Atje do të jem i fshehur unë,
Në ndonjë varg a ndonjë shkronjë”

Facebook Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *